ابوجعفرک احمد بیهقی
رکنالدینابوجعفر احمدبن علیبن ابوجعفر محمدبن ابوصالح بیهقی، معروف به «بوجعفرک»، از بزرگان علم وادب در اواخرقرن پنجم ونیمه اول قرنششم بوده است. جدش ابوجعفر محمدبن ابیصالح احمدبن محمد بیهقی، از مشایخ و عرفای قرنچهارم و اوایل قرن پنجم هجری و از ده کلمآباد یا کلیمآباد ( گلیمآباد نزدیک علیک سبزوار) بوده است.
ابوجعفرک بیهقی، مدت زیادی در نیشابور به تدریس علم و ادب پرداخت و پارهای از وقت خود را به تألیف و تصنیف گذراند. او امام جماعت مسجد جامع قدیم نیشابور بود و هیچگاه، جز در اوقات برگزاری نماز، ازخانه خارج نمیشد، لیکن مردمبرای فراگیریعلم واستفاضه ازمحضرش، بهدیدارش میشتافتند. ابوالحسن بیهقی ازجمله شاگردان این ادیب و قرآنپژوه سبزواری بوده است.
این ادیب نامی، پس از نماز عصر، آخرین روز، از ماه رمضان سال 544 در نیشابور درگذشت و در روز عید فطر، در مسجد جامع قدیم نیشابور گروه کثیری از مردم بر او نماز گذاردند و او را در مقبره نوح به خاک سپردند.
آثار علمی و قرآنی
ابوجعفرک، آثاری درعلم لغت وعلوم قرآنی دارد کهعبارتاند از: تاجالمصادر کتابیاست درلغات عربی بهفارسی که به چاپ رسیده، ینابیعاللّغه در لغتعربی و المحیط بلغاتالقرآن درشرح واژههای قرآن.
المحیط بلغاتالقرآن که شامل برخی لغات قرآن مجید است، به کوشش آقای حسین شفیعی فریدنی، در سال 1375شمسی در سومین مجموعه «میراث اسلامی ایران» به چاپ رسیده است. اخیراً این کتاب با تحقیق مجدّد چاپ و منتشر شده است.
{{Fullname}} {{Creationdate}}
{{Body}}